Od kiedy w dawnym pszczelarstwie pojawił się pomysł zamykania plastrów w ramkach, na przestrzeni lat pojawiały się przeróżne standardy ich wielkości. Wymagało to pewnego ujednolicenia, dlatego do dziś przetrwało tylko kilka wymiarów, które bez problemy można dopasować do danego typu ula.

Zadaniem ramek jest utrzymywanie stabilności plastrów budowanych przez pszczoły. Umożliwiają też pszczelarzowi wygodną pracę i swobodną regulację odstępu pomiędzy poszczególnymi plastrami. Ramki najczęściej wykonywane są z miękkiego drewna – lipy, świerku czy sosny. Czasami, aby zapobiec wrzynaniu się drutu w drewno, ścianki listew bywają wykonane z twardszego drewna, na przykład buku. W sklepach pszczelarskich można znaleźć zarówno ramki do samodzielnego złożenia, jak i ramki gotowe z drutem już nawleczonym lub do nawleczenia przez pszczelarza. Co wybrać? To już zależy od indywidualnych upodobań osoby pracującej z ulami i pszczołami.

Najpopularniejsze zewnętrzne wymiary ramek to:

– Wielkopolski (ule leżaki, stojaki, korpusowe) – 360 x 260 mm
– Langstroth (ule korpusowe) – 448 x 232 mm
– Dadant – 435 x 300 mm
– Dadant zmodyfikowany (ule korpusowe) – 435 x 230
– Dadanowska odwrócona (ramka wąsko-wysoka) – 300 x 435 mm
– Ostrowskiej (ule korpusowe) – 360 x 230 mm
– Warszawski poszerzony (leżaki) – 300 x 435 mm
– Warszawski zwykły – 240 x 445

O wymiarach ramek w poszczególnych typach uli warto pamiętać wtedy, gdy chcemy przenieść rodzinę z ula jednego typu do ula drugiego typu. Nie zawsze wymiary pasują, dlatego bardzo często konieczne jest montowanie gwoździków, na których zawiśnie tymczasowa ramka albo wycinanie plastrów ze starej ramki, gdy okazuje się ona za duża do nowego typu ula.